Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το σχολείο μας γέμισε χαμόγελα και παιδικές φωνές από τα Κάλαντα της Ειρεσιώνης, τα αρχαία ελληνικά κάλαντα που μας είπαν με χαρά τα παιδιά του Νηπιαγωγείου, συνοδευόμενα από την προϊσταμένη τους, κυρία Τσουμπού Ελένη.

Τα παιδιά, κρατώντας κλαδιά ελιάς στολισμένα με κορδέλες και καρτούλες με ευχές, καθώς και ένα πουγκάκι με ξηρούς καρπούς ως συμβολικό δώρο, πέρασαν από όλες τις τάξεις του σχολείου και τραγούδησαν τα κάλαντα της Ειρεσιώνης σκορπίζοντας χαμόγελα και εορταστική διάθεση.

Το έθιμο

Η Ειρεσιώνη (από το είρος, έριον= μαλλί προβάτου) ήταν ένα κλαδί ελιάς στολισμένο με γιρλάντες από μαλλί λευκό και κόκκινο και τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα, δημητριακά), ως σύμβολα γονιμότητας της γης. Την εβδόμη ημέρα του μηνός Πυανεψιώνος (22 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου), παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς ζούσαν, περιέφεραν την Ειρεσιώνη στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας φιλοδώρημά από το νοικοκύρη και όταν έφθαναν στο σπίτι τους κρεμούσαν την Ειρεσιώνη στην εξώπορτά τους, όπου έμενε εκεί μέχρι την επόμενη χρονιά, οπότε, αφού τοποθετούσαν τη νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν. Άλλα παιδιά κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από τη θύρα του Ιερού του Απόλλωνα. Αυτό το έθιμο υπάρχει ακόμα σε μερικές χώρες των Βαλκανίων, όπως στη Βουλγαρία, που τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα τα λένε κρατώντας ένα κλαδί που είναι στολισμένο με λευκές και κόκκινες κλωστές, καθώς και διάφορα φρούτα.

Το έθιμο απηχούσε την ευχή των ανθρώπων για την ευφορία της γης, τις ευχαριστίες τους για την καρποφόρα χρονιά που πέρασε και τον εξευμενισμό των θεών για μια ακόμα πιο αποδοτική νέα χρονιά. Η γονιμότητα της γης ήταν, αυτονοήτως, πολύ σημαντική για την επιβίωση των πληθυσμών και την ευζωία τους. Το τραγούδι που διασώζεται από τον Πλούταρχο («Βίοι Παράλληλοι, Θησεύς 22″) είναι χαρακτηριστικό (απόδοση: Ανδρέα Πουρναρά):

«Ειρεσιώνη σύκα φέρει και πίονας άρτους

και μέλι εν κοτύλη και έλαιον αναψήσασθαι…»

«Η Ειρεσιώνη σου φέρνει σύκα και αφράτα ψωμιά

και μέλι μέσα στο ποτήρι και λάδι για να ψήσεις…»

Πρόκειται για μια αγαπημένη δράση μετάβασης και συνεργασίας ανάμεσα στο Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό Σχολείο. Συμβάλλει στην ομαλή προετοιμασία των παιδιών για τη μελλοντική τους φοίτηση στο Δημοτικό και ενισχύει τη σταθερή επικοινωνία και συνεργασία που καλλιεργείται διαχρονικά μεταξύ των δύο σχολείων.

Kαι του χρόνου με υγεία!